رویداد های جسارت آمیزی که در حیات کره ی زمین روی داده اند، فقط حادثه بوده اند اما گاهی نیز که حیات وارد مرحله ی تازه ای شده، برای مثال از دریا بیرون آمده، پر حادثه تر و مهم تر بوده است.

برای بیرون آمدن از آب انگیزه ای بسیار قوی وجود داشت : محیط دریا ها کم کم خطرناک می شد. به هم پیوستن قاره ها و یک پارچه شدن آن ها به صورت یک قطعه خشکی بسیار بزرگ به نام پانگه آ نشانگر آن بود که وسعت خطوط ساحلی بیش از پیش کاهش می یافت و در نتیجه، گستره ی زیستگاه های ساحلی محدود تر می شد. هم چنین نوع جدیدی از جانور شکارگر همه چیز خوار که آرامش محیط را بر هم می زد، وارد صحنه شد. بدن این جانور شکارگر آن قدر مناسب و کامل برای حمله کردن طراحی شده که از آغاز ظهورش در آب ها تاکنون، طی قرون و اعصار متمادی تغییر نکرده است. این جانور کوسه ماهی است.
خشکی محیط ترسناکی بود : داغ، خشک، زیر بارش شدید پرتو های ماورای بنفش. در مقایسه با آب نیز حرکت کردن در خشکی به مراتب دشوار تر بود. برای زیستن در خشکی می بایست تمام اسکلت پیکر جانوران تغییر می کرد. اگر یک ماهی را از دو سرش بگیرید و در دست نگه دارید، بدنش از وسط تاب بر می دارد و خم می شود؛ زیرا ستون مهره هایش چنان ضعیف است که نمی تواند آن را نگه دارد. جانوران آبزی برای ادامه ی حیات و زنده ماندن در خشکی باید اسکلت قوی تری می داشتند. علاوه بر این، هر جانور خشکی زی به جای تصفیه آب و جذب اکسیژن محلول در آن، می بایست اکسیژن مورد نیاز برای تنفس کردن را به طور مستقیم از هوا دریافت می کرد. این نوع تغییرات و سازگاری ها چیز هایی نبودند که یک شبه انجام گیرند اما سرانجام عملی شدند.